పెళ్లి పిలుపు 1 by S Sridevi

( నవ్యలో 2003లో నాలుగు వారాల సీరియల్ గా వచ్చింది)
“పిన్నీ! పెళ్లికి రావద్దా నేను?”
శుభలేఖలు ఎవరెవరికి పంపాలో, బట్టలు ఎక్కడ తీసుకోవాలో, ఎవరెవరికి చీరలు ఎంతెంతలో పెట్టాలో, ఎవరికి జాకెట్ ముక్కతో సరిపెట్టాలో మొదలైన చర్చలన్నీ వేడివేడిగా సాగుతున్న నేపథ్యంలో సంయుక్త అడిగిన ప్రశ్న అందర్నీ ఉలిక్కిపడేలా చేసింది.
సంయుక్త తల్లి శారద ముఖం మ్లానమైంది. ఏదో పని ఉన్నట్టు అక్కడ్నుంచి లేచి వెళ్ళిపోయింది. మిగిలినవాళ్లంతా ముఖముఖాలు చూసుకున్నారు. ముందుగా తేరుకున్నది వసంతే. వసంత అంటే శారద చిన్న తోటికోడలు.
” అదేం మాటమ్మా? అన్నయ్య పెళ్లికి నువ్వు రాకుండా ఎలా? అంతా ఎలా వస్తారో నువ్వు కూడా అలాగే వద్దువుగాని “అంది వాత్సల్యంగా.
” థాంక్స్ పిన్నీ! నేనేం రాబోవటం లేదు. పెళ్లి హడావిడి అంతా మా ఇంట్లోనే ఉంది. అత్తయ్యలు, పిన్నిలు… ఇంకా అందరూ వస్తున్నారు, వెళ్తున్నారు. ఎవరికి వాళ్ళు తమదే బాధ్యతన్నట్టు పనులన్నీ మీదకు ఎత్తుకుని చేస్తున్నారు. కానీ ఇప్పటిదాకా నా ప్రస్తావనే రాలేదు. తెలుగు సినిమాల్లోలా నా ఫోటోకి దండ వేసేసారేమోనని అనుమానం వచ్చి అడిగాను. అంతే” అంది సంయుక్త.
” అవునే, సంయుక్తా! పెళ్లికి పిలవలేదని అంత ఇదౌవుతున్నావు, నువ్వు చేసిన పని ఏమంత బాగుందని? మరొకరూ మరొకరూ అయితే నువ్వన్నట్టే చేసేవారు. మీ అమ్మ నాన్న కాబట్టి నిన్ను ఇంకా ఇంటికి రానిస్తున్నారు. వాళ్ల పిల్లవని చెప్పుకుంటున్నారు” అంది పెద్ద మేనత్త  జయలక్ష్మి.
సంయుక్త ఏదో జవాబు ఇవ్వబోయేంతలో            ” సంయుక్తా!” అని లోపల్నుంచి తల్లి పిలుపు వినిపించి లేచి వెళ్ళింది. ఆమె గదిలోకి రాగానే తలుపు దగ్గరగా వేసింది శారద.” నీ మానాన్న నువ్వు హాయిగా బతుకుతున్నావు. మీ సరదాలేవో నువ్వు చూసుకోక వాళ్లని ఎందుకమ్మా రెచ్చగొడుతున్నావు? పెళ్లికి నువ్వు రాకపోతేనేం?” నచ్చచెప్తున్నట్టుగా అంది.
” నేను వస్తాననే అనుకుంటున్నావా అమ్మా? వద్దామని నాకున్నా వాళ్లు రానిస్తారా? నా ఒక్కదానికే ఎందుకీ శిక్ష? శేషుబావకి ఎందుకు లేదు?” గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోతుంటే అడిగింది. ఆమె వెనకే వచ్చి తలుపు దగ్గర ఆగిపోయిన వసంత తను కూడా తలుపు తోసుకుని లోపలికి అడుగు పెట్టింది.
” అది అడిగింది నిజమే కదా అక్కయ్యా! శేషుకి మన ఇళ్లలో అన్ని మర్యాదలూ యధాప్రకారం జరుగుతున్నాయి. దీన్ని మాత్రం చిన్న చూపు చూస్తున్నాము” అంది.
” నువ్వు పిలుస్తావు. తగుదునమ్మా అని ఇది బయలుదేరి వస్తుంది. అక్కడ వాళ్లు దీన్ని తిడితే? హేళన చేస్తే? దీని భర్తని అవమానపరిస్తే? అదంతా వద్దు వసంతా! ముప్పై ఏళ్ళయ్యింది, నేనీ యింటికి కాపురానికొచ్చి. వీళ్ళ అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్ళు అందరూ ఒక తానులోని ముక్కలే. పల్లెటూరి అహంభావాలు… తెలిసీ తెలియని మూర్ఖత్వాలు… సమ్మూ కాబట్టి మీ బావగారు కొంచెం తగ్గారు. మరెవరైనా అయితే ఆయనా వీళ్ళకి సైదోడే. ఇప్పుడేనా ఆయన దీనితో మాట్లాడరు. ఇది కూడా ఆయనొచ్చే టైముకి వెళ్లిపోతుంది…” అని ఆగింది శారద. వసంత విచలితురాలైంది.
” భూమ్మీద పడ్డ క్షణంనుంచి ఇది ఆ శేషుగాడి భయానికి హడలి చస్తూనే బతికింది. నవ్వన్నది ఎరగదు. ఇప్పుడే… ఏదో కాస్తంత సుఖంగా బతుకుతోంది. ఇలా వదిలేయ్” శారదకి ఏడుపొచ్చేసింది. కళ్ళలో నీళ్ళు నిండాయి. బయటికి తెలియకూడదన్నట్టు కళ్ళు తుడుచుకుని దుఃఖాన్ని నిగ్రహించుకుంది.
” ఇవన్నీ నాకు తెలియనివా అక్కయ్యా? పిల్లి మెడకి ఎవరో ఒకరు గంట కట్టాలి. అదేదో నేనే కడతాను. తప్పుచేసినవాడు నిర్లజ్జగా తిరుగుతుంటే చెయ్యని తప్పుకి ఇది వెలి అయ్యింది. ఎంతకాలం ఇలా?” అడిగింది వసంత.
” అయితే పిన్నీ! నన్ను పెళ్లికి పిలవడం పిల్లి మెడలో గంట కట్టడంలాంటిదన్నమాట!” చురుగ్గా అంది సంయుక్త.
” ఏదో మాటవరసకి అన్నానులేవే” వసంత విసుక్కుంది. ముగ్గురూ ఇవతలికి వచ్చారు.
” ఏమిటి, తోటికోడళ్ళిద్దరి మంతనాలు?” జయలక్ష్మి అడిగింది.
” మంతనాలకేముంది? పెళ్లికి  రానా అని సమ్ము అడగడం మీరూ విన్నారు. వద్దని అక్కయ్య దాన్ని కోప్పడుతుంటే నేనూ వెళ్లాను. అంతే” అంది వసంత ముక్తసరిగా. కచ్చితంగా ఏదో ఉంది అనుకుంది ఆవిడ. అందుకే చురచుర వసంత కేసి చూస్తూ, ” మగవాళ్ళ అలుసు చూసుకుని ఇంటి కోడళ్ళకి కొమ్ములు వచ్చాయి” అంది.
సంయుక్త కేసి పురుగుని చూసినట్టు చూసి ముఖం తిప్పుకుంది. శేషు ఆవిడ కొడుకే. సంయుక్తతో ఎనిమిదేళ్ల క్రితం పెళ్లయింది. అతన్నుంచీ విడిపోయి వేరే ఉంటోంది. అదే అందరికీ కోపకారణం.

“సంయుక్తని పెళ్లికి రమ్మన్నావట?” చాలా కోపంగా అడిగాడు నారాయణరావు భార్యని. ఆడవాళ్ళ చర్చల్లో వచ్చిన విషయం అంత తొందరగా అతని దాకా ఎలా వచ్చిందా అని ఆశ్చర్యపోయింది వసంత.
” తప్పేముంది? మన ఇంటి పిల్ల. మన ఇంట్లో జరిగే  పెళ్లికి రాకుండా ఎలా ఉంటుంది? ఎంతకాలం ఇలా వేరుచేస్తాం? మొదట్లో కొత్తగా ఉంటుంది. తర్వాత అదే అలవాటు అవుతుంది” నిదానంగా అంది. భర్త కోపానికి భయపడటం, లేదా తనూ కోపం తెచ్చుకుని గొడవపడటంలాంటివి చెయ్యదు ఆమె. పెద్ద కుటుంబాల్లో కాపురం కత్తి మీద సాము అని తెలిసి ఏదైనా సాధించాలనుకుంటే సంయమనం కోల్పోకుండా వ్యవహరిస్తుంది. సాధ్యాసాధ్యాలు మాత్రం ఆమె చేతిలో ఉండవు. ప్రయత్నం వరకే.
ముగ్గురు అన్నదమ్ములు, ఐదుగురు అక్కచెల్లెళ్ళు ఉన్న ఆ కుటుంబంలో ఎవరి సంసారాలు, ఇళ్లు, ఆస్తిపాస్తులు వాళ్లవే అయినా, ఓవరాల్ గా పెత్తనం మాత్రం జయలక్ష్మిది. అందరిలోకీ పెద్దది. ఆమెని అడగకుండా, ఆమె అనుమతి లేకుండా ఆ ఎనిమిది కుటుంబాల్లోనూ ఎవరూ ఏదీ చెయ్యరు. తన కొడుకుతో కాపురం చేయనని తెగేసి చెప్పి తెంచుకు పోయిన సంయుక్త ఆ ఊళ్లోనే మరో వ్యక్తిని పెళ్లి చేసుకోవటం ఆమె అహానికి పెద్ద దెబ్బ. అదే ఎక్కువ అనుకుంటే తమ్ముడు, మరదలు సంయుక్తని ఇంటికి రానివ్వడం, ఆపైన వసంత పెళ్ళికి రమ్మనడం… ఆమె జ్వలించిపోయింది. వెంటనే వార్త వసంత భర్తకి చేరవేసింది.
భార్య మాటలకి నారాయణ రావు ముఖం భీకరంగా మారింది.” అది మన పిల్లా? మొగుణ్ణి వదిలేసి ఎవరితోటో పబ్లిక్ గా ఉంటోంది… అది చచ్చిందని ఎప్పుడో నీళ్లు వదిలేశాం” అన్నాడు.
” ఎవరు నీళ్లొదిలినది? మీ వదిన దాన్ని ఇంటికి పిలిపించుకుంటోంది. మీ అన్నయ్యగారు చూసీ చూడనట్టు వూరుకుంటున్నారు. మధ్యలో మనమేనా, చెడ్డవాళ్ళం? అదేం దొంగచాటు పని చెయ్యలేదు. నలుగురిలో ధైర్యంగా పెళ్లి చేసుకుందతన్ని. అంతమంది మధ్యని పెళ్లికి రానా అని అడిగితే వద్దనలేకపోయాను”
” అదొస్తే మా అక్కచెల్లెళ్ళెవరూ పందిట్లో అడుగు పెట్టరట. వాళ్లు  రాకపోతే నేనూ రాను. మేమెవరం లేకుండా అదీ నువ్వు చేస్తారా, శీను పెళ్లి?”
” ఇంతమందీ కలిసి పసిదాన్ని సాధిస్తున్నారా? సంయుక్త శేషుని వదిలేసిందంటే మొత్తం తప్పంతా దానిదేనా? శేషుది లేదా?”
” మొగుడు కొడితే కాపురం వదులుకుని లేచిపోవడమేనా?”
” కేవలం కొట్టినందుకే వదులుకుందా?”
” లేదు.వళ్ళు  కొవ్వెక్కి”
అతను తన భర్తే. అయినా ఇంకా అతనితో ఆ విషయం మాట్లాడడానికి అసహ్యం వేసింది వసంతకి. బురద మధ్యని అందమైన తామర పువ్వు ఉంటుంది. దాన్ని అందుకోవాలని ప్రయత్నిస్తే బురద కదిలి కంపు కంపు అవుతుంది. దాంపత్యం కూడా అందమైన పువ్వులా ప్రలోభపెడుతుంది. పెళ్లి చేసుకుని అందులోకి అడుగుపెడితే బురదలో కొట్టుకోవడమే తప్ప తామరపువ్వుని అందుకున్న వాళ్ళు చాలా అరుదు.
తొందరపడి సంయుక్తకి మాట ఇచ్చాననిపించింది వసంతకి. శారద ఈ ఇంటి మనుషులని చాలా చక్కగా అంచనా వేసింది. తనకే ఇంకా నమ్మకం చావదు… ఏ మూలో మంచి దాగుందని. మ్లానమైన వదనంతో అక్కడినుంచి వంటింట్లోకి వెళ్ళింది. అక్కడ శ్రీను జీడిపప్పు కోసం డబ్బాలు వెతుక్కుంటున్నాడు.
” నువ్వూ, కృష్ణా కలిసి శేషుకి సంబంధాలు చూస్తున్నారట?” అడిగింది.
తల్లి గొంతు విని చేస్తున్న పని ఆపి వెనక్కి తిరిగాడు శీను. ” లేకపోతే? అదేమో బరితెగించి ఈ ఊళ్లోనే కాపురం పెట్టింది. వీడు చేతులకి గాజులు తొడిగించుకుని కూర్చోవాలా?” అన్నాడు.
” అది ఎవర్రా? నీ చెల్లెలు కాదూ?” మనసు కష్టపెట్టుకుంటూ అడిగింది.
” నా సొంత చెల్లెలే అయితే ఈపాటికి నరికి పోగులుపెట్టేవాడిని. పెద్దనాన్న కూతురై బతికిపోయింది. వాడు… ఆ రాస్కెల్ మామీద పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇచ్చాడు! ఎంత పొగరు!” అతని మాటల్లో కసి.
వసంతకి ఇంకేమీ మాట్లాడాలనిపించలేదు. సంయుక్తని పెళ్లికి పిలిచే విషయం ప్రస్తావించక మౌనం వహించింది.
” పెళ్లికి వస్తానందట?” తనే అడిగాడు శీను.
నిస్తేజంగా నవ్వింది.
” రానీ! వాడితో కలిసి వస్తుందేమో! బాగా బుద్ధి చెప్తాం. మళ్లీ తలెత్తుకు తిరగకుండా చేస్తాం” అన్నాడు కచ్చగా.
” ఎందుకురా అంత కోపం దానిమీద? మీ అందరిలాగే అదీ పుట్టింది. పెద్దవాళ్ల మాట కాదనకుండా శేషుని చేసుకుంది. అతను తిడితే ఓర్చుకుంది. కొడితే పడింది. ఓపిక ఉన్నంతకాలం మారుతాడేమోనని ఎదురు చూసింది. ఓపిక చచ్చాక కూడా అతన్నేం చెయ్యలేదు. తన ఒంటిమీద కిరసనాయిలు పోసుకుని నిప్పంటించుకుంది”
” అయితే? మరొకరితో పోతుందా?”
అర్థమైంది వసంతకి. శేషు చేతిలో తన్నులు తింటూ పడున్నన్ని రోజులూ వీళ్ళందరికీ సానుభూతి ఉంది. అతన్ని కోప్పడటం, ఆమెను ఓదార్చడం, వాళ్ల తగాదాలు తీర్చటం… ఒక వేడుకలా అంతా సాగిపోయింది. అది సాగనిచ్చినంతకాలం సంయుక్త మంచిది. పరిష్కారాన్ని తనే వెతుక్కునేసరికి రంగు మారిపోయింది. ఇదంతా జరిగాక వసంతకి కూడా శారదకిలాగే అనిపించింది, పెళ్లికి సంయుక్త రాకపోతేనేమని.
ఆ రాత్రి ఫోన్ చేసి సంయుక్తతో మాట్లాడింది      ” నువ్వు రావద్దు సంయుక్తా! అక్కయ్య చెప్పిందే నిజం. వీళ్లు నిన్ను బతకనివ్వరు” అంటూ ఏడ్చేసింది. ఫోన్ పెట్టేస్తుంటే నారాయణ రావు అక్కడికి వచ్చాడు.
” రావద్దని దాన్ని బతిమాలుకుంటున్నావా?” హేళనగా అడిగి,” నిన్ను ఎవరు పిలవమన్నారు, నన్ను అడక్కుండా? బోడి పెత్తనం” అన్నాడు మండిపడుతూ.
వసంత అతన్ని తిరస్కారంగా చూసింది. అలాంటి ఎన్ని తిరస్కారాలు అయితే అతని జన్మ ముగుస్తుందో!

ఒక చిన్న ఏకాంతం. మనసుకైన గాయం. ఈ  రెండూ కలిస్తే ఒక గొప్ప కాక్ టెయిల్ పార్టీ ఆలోచనలకి. ఉవ్వెత్తుగా చెలరేగుతాయి. కన్నీటి వరదల్ని పొంగిస్తాయి.
సంయుక్త ఒక్కర్తే ఇంట్లో ఉంది. శ్రీధర్ కేంపులో ఉన్నాడు. పిల్లల్ని అతని పెద్దక్క మేఘమాల తీసుకెళ్ళింది. ఏవో ఆలోచనలు. ఏవేవో జ్ఞాపకాలు.
తెల్లారితే శీను పెళ్లి. అందరూ వెళ్ళి ఉంటారు. తనొక్కదాన్నే పిలవలేదు. పదేపదే మనసుకు అయిన గాయాన్ని కెలుకుతోంది ఆ విషయం. అవమానంగా అనిపిస్తోంది. రావద్దని తల్లి చెప్పటం,వసంత ఫోన్లో ఏడవటం వెంటాడుతున్నాయి.
ఆమె ఇలా దిగులుగా ఉంటే శ్రీధర్ కోప్పడతాడు. కానీ సంయుక్త ఒక్కొక్కసారి చాలా మూడీగా ఉంటుంది. ఒక రోజా ,రెండు రోజులా, పాతికేళ్ళ అనుభవాలు. చాలామందికి దురదృష్టం అంటూ మొదలయితే పెళ్ళితో మొదలౌతుంది .కానీ ఆమె దురదృష్టం పుట్టుకతోనే  మొదలైంది.శేషుది చిన్నప్పటినుంచి ఒక తరహా మనస్తత్వం. పదిమంది పిల్లలమధ్య కొట్టి  నెగ్గుకొచ్చేవాడు. పుట్టినప్పటినుంచీ సంయుక్త అతనికి పేరుపడటంతో ఆమె పట్ల చాలా స్వతంత్రంగా ఉండేవాడు. అందులో మార్దవం, సౌకుమార్యం ఉండేవి కాదు .  అతని సమక్షంలో ఆమె అత్తిపత్తి ఆకులా ముడుచుకుపోయేది . తల్లిదండ్రులు, చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు పెంచి పోషించిన పురుషాహంకారం పుష్కలంగా ఉండేది. అలాగే పెరిగి పెద్ద అయ్యారు. ఆమె ఇష్టాఇష్టాలతో సంబంధం లేకుండా అతనితో పెళ్లయింది .పెళ్లయ్యాక అతనికి ఇంకా స్వతంత్రం వచ్చింది. దేనికో ఒక దానికి హేళన చేయటం… మాటలతో గాయపరచడం… పుల్లవిరుపు మాటలనడం…
కూరలో ఉప్పు ఎక్కువైతే కంచాన్ని గోడకి విసిరికొట్టేవాడు. చన్నీళ్లు సరిపడా తొరపలేదని వేడినీళ్ళ బకెటు ఆ పళంగా ఎత్తి నెత్తిమీద కుమ్మరించేవాడు. మనిషి నిత్యం అశాంతితో అసహనంతో రగిలిపోతుండేవాడు. దాన్ని ఎవరూ గుర్తించలేదు. జయలక్ష్మి అతన్ని సమర్ధించి సంయుక్తనే తప్పు పట్టేది . వళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని చేసుకోవద్దాని మందలించేది. రోజులు మారాయి. ఒకప్పటి పురుషాహంకారం దాష్టీకాలు ఇప్పుడు చెల్లవని ఆమెకి అనిపించేది కాదు . తన పెళ్ళప్పటి రోజుల్లో ఆవిడ అత్తగారు ఎలా ఉండేదో అలా ప్రవర్తించేదిగానీ  పాలిస్టరు చీరలు కడుతున్న ఇప్పటి రోజులకి తగ్గట్టు కాదు.సంయుక్తకి బాధ్యత తెలియాలని వేరు కాపురం పెట్టించింది. వేరింట్లో శేషుకి ఇంకా అడ్డూ ఆపూ లేకుండా అయింది.అతని ఆగడాలను నిశ్శబ్దంగా భరించింది సంయుక్త ,పక్క వాటాలోకి శ్రీధర్ వాళ్ళు వచ్చి దిగేదాకా.                         శ్రీధర్ కి ఇద్దరక్కలు .తల్లి లేదు. తండ్రి ఆశ్రమంలో ఉంటున్నాడు .ఒక అక్క ప్రొఫెసరు. స్త్రీవాది .పెళ్లి చేసుకోలేదు .పెళ్లి అనేది స్త్రీ ప్రగతికి ఆటంకమని గట్టిగా వాదిస్తుంది . రెండవ ఆమె డాక్టరు.  గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్లో పని చేస్తోంది.ప్రైవేట్ ప్రాక్టీస్ లేదు . పనివేళలూ లేవు.  రోజంతా వృతికే అంకితమైంది. ఇప్పుడే  పెళ్లేమిటనేది ఇరవయ్యెనిమిదేళ్ళ వయసులో కూడా. ఇప్పుడు ఇంకేం  పెళ్లి అనే వయసుకి వచ్చింది.
తన ఇద్దరక్కలతో కలిసి శ్రీధర్ సామాన్లు తెచ్చుకుని జీపులో దిగేసరికి శేషు సంయుక్తని దేనికోసమో  తిడుతున్నాడు. ఆమె ఏడుస్తోంది. శ్రీధర్ వాళ్ళని ఆశ్చర్యంగా చూశాడు ఒక్క క్షణం. అలాంటి  భార్యాభర్తలని … బహిరంగంగానే భార్యని తిట్టేవాళ్ళని అతనెప్పుడూ చూడలేదు. కొన్ని రోజులు గడిచాయి.  శేషు సంయుక్తని కొడతాడని కూడా తెలిశాక అతనిలో మరింత ఆశ్చర్యం. అతని కళ్ళు జాలిని వర్షించేవి ఆమెని చూసి.
సంయుక్త కూడా శ్రీధర్ ని చూసి డిస్ట్రబ్  అయింది.  ఒక నిప్పురవ్వలాంటిది అంటుకుంది ఆమెలో .ఆలోచన మొదలైంది. శ్రీధర్ ఎంత సంస్కారవంతంగా ఉంటాడు! మనిషిలో ఎంత నిరాడంబరత!  శేషు ఎందుకిలా ఉంటాడు? ప్రతిదానికీ మండిపడుతూ, అవమానిస్తూ … అశాంతిగా… అగ్నిగుండంలా? ఆలోచనా ద్వారాలు ఒక్కొక్కటీ తెరుచుకుంటూ ఆమెకి శేషు అంతరంగంలోకి దారి చూపుతున్నాయి.
కొట్టుకున్నా తిట్టుకున్నా భార్యాభర్తలు ఒకప్పుడు కాకపోతే మరొకప్పుడేనా ప్రేమగా ఉంటారు. శేషు  అలా కాదు. తను ఎంత ప్రేమగా ఉండబోయినా పురుగుని విదిలించినట్టు విదిలించేస్తాడు . ఎందుకు? ఎందుకా  అసహ్యం? గునపాలతో గుచ్చినట్టు బాధ. అన్నిటి వెనకా ఒకటే ప్రశ్న… కార్చిచ్చులా ఆమెని నిలువునా ఆవహించింది. ఎంతో సంఘర్షణ  తర్వాత అడిగేసింది, ” బావా నీకు నేనంటే ఇష్టం లేదా?”
లోలోపల ఆశ! అతను తన ఆరాటాన్ని గుర్తిస్తాడేమోనని. కనీసం  మొహమాటానికో, పెళ్లై ఇన్నేళయ్యాక ఇప్పుడు ఆ ప్రసక్తి దేనికనో అనుకుని అతను సానుకూలంగా జవాబు ఇచ్చి ఉంటే- ఉంటే?
వాళ్ల జీవితాలు మరోలా ఉండేవి. జీవితకాలపు ఖైదు ఆమెకి, కాపలా అతనికీ అలాగే మిగిలి ఉండేవి. అలా కాకుండా అతను ఒక జవాబు ఇవ్వడంతో ఆ ఇచ్చిన జవాబు కొంత ఇఒరిపిడి తర్వాత అయినా ఆమె విడుదలకి తాళం చెవి అయింది.
“లేదు” నిర్లక్ష్యంగా జవాబిచ్చాడు శేషు.
ఆ జవాబు తన మనసులో అనుకుందిగానీ అతన్నుంచి అంత బాహాటంగా వస్తుందనుకోలేదేమో సంయుక్త  స్థాణువయింది.
” మరి…మరి ఎందుకు చేసుకున్నావు?” తనని తను కూడదీసుకుంటూ అడిగింది.
“అత్త కొడుకుని, నేనే కాదంటే నీకింక దిక్కెవరు? వెళ్ళు… అద్దంలో ఆ మొహం చూసుకో” హేళనగా అన్నాడు. ఆమె తీవ్రంగా గాయపడింది. తనలోకి తాను కుంచించుకుపోయింది.
ప్రేమతో విషాన్ని కూడా తాగించవచ్చు. ద్వేషించి అమృతాన్నైనా తాగించలేము.శేషు విషాన్నీ ద్వేషాన్నీ కలిపి ఆమెకు అందించాడు.ఆమె దాన్ని జీర్ణించుకోలేకపోయింది .
తను గొప్ప అందగత్తె కాకపోవచ్చు .కానీ పెళ్లికి అనర్హురాలయేంత కురూపితనం మాత్రం లేదు. పోనీ తనతన్ని చేసుకొమ్మని వెంటపడి వేడుకుందా అంటే అదీ లేదు. పెద్దవాళ్ళు ఏకపక్షంగా నిర్ణయించారు.  తల్లిదండ్రులకి ఒక్కత్తే కూతురు తను. ఆస్తి బైటికి పోరాదని చేసారు.
తనకి మరో అవకాశమంటూ లేకుండా పుట్టినప్పుడే అతని భార్యగా నిర్ణయించేసారు.
శేషు మాటలు విన్నాక ఏడుపు రాలేదు సంయుక్తకి. ఒక విధంగా నిర్వేదం కలిగింది. ఆరోజంతా తీవ్ర సంఘర్షణలో గడిపింది.  తెల్లవారాక పనులన్నీ యాంత్రికంగా చేసింది. ఎక్కడివాళ్ళక్కడికి వెళ్లిపోయాక మిగిలిన వంటరితనం ఆమెలో విచక్షణని చంపింది.
వార్నిష్ బ్రష్షులు కడగడానికి తెచ్చిన కిర్సనాయలు సీసాలో  కొద్దిగా మిగిలి వుంటే వంటిమీద పోసుకుని నిప్పంటించుకుంది.
మంటలు అందుకుంటుంటే ఆమె వేసిన కేకలకి చుట్టుపక్కలవాళ్ళొచ్చి ఆర్పారు.
పక్క వాటాలోని శ్రీధర్ ఇంకా ఆఫీసుకి వెళ్లలేదు. ఇంట్లోనే వున్నాడు. తలుపులన్నీ వేసుకుని ఏదో రాసుకుంటున్నవాడు ఈ హడావిడికి ఇవతలికి వచ్చాడు. వంటినిండా మంటలతో వున్న సంయుక్తని చూసాడతను. అంతా కలిసి మంటలార్పినా ఆ దృశ్యం అతని మనోఫలకంమీంచీ చెరిగిపోలేదు. ఆ రూపాన్నింక మర్చిపోలేదు.
వెంటనే హాస్పిటల్లో చేర్చారు ఆమెని.
“ఇలాంటిదేదో జరుగుతుందని మనం ఇంట్లో దిగినరోజే అనుకున్నాను. ఆ అమ్మాయితో పరిచయం కలుపుకుని వివరం తెలుసుకోవాలనుకున్నాను. మరీ మొదటి పరిచయంతోటే ఎవరూ  బైటపడరుగా? ఇంత తొందరగా ఈ సంఘటన జరుగుతుందనుకోలేదు” అని బాధపడింది మేఘమాల… శ్రీధర్ పెద్దక్క. హాస్పిటల్ కి వెళ్ళి చూసి వచ్చింది.
“ఇలాంటి పని చేసావేంటమ్మాయ్? పెద్దవాళ్ళం మేమంతా  చుట్టూ వుండగా నీకు నువ్వే పెద్దదానివనేసుకుని ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నావా? కష్టమేదైనా వుంటే అమ్మావాళ్ళకి చెప్పాలి. వాళ్లు చెప్పేది నచ్చకపోతే సోషల్ యాక్టివిస్టులం మాకు చెప్పాలి” అని మందలించి  తనున్నానని ధైర్యం చెప్పింది.
“ఆ గొడవలేం వద్దులెండి. ఇది మా ఇంటి సమస్య.  మేము  చూసుకుంటాం. అల్లుడుకూడా పైవాడు కాదు. మా మేనల్లుడే” అని సర్ది చెప్పింది శారద వెంటనే కలగజేసుకుని.
శ్రీధర్ కూడా వెళ్లాడు. వెళ్లకుండా  వుండలేకపోయాడు. ఎక్కువ సేపూ వుండలేదు.
“ఎందుకిలాంటి పని చేసారు? ఏదైనాసరే, బతికి సాధించాలిగానీ చచ్చాక సాధించడానికేం వుంటుంది?” మందలించాడు. సంయుక్త కళ్ళు దించుకుంది.
“మళ్ళీ కలుస్తాను.  జీవితాన్ని ప్రేమించడం నేర్చుకోండి. మీకేం కావాలో , దాన్నెలా సాధించుకోవాలో మీకే తెలుస్తుంది” ” అని వెళ్లిపోయాడు.
శారద అతన్ని మొదటిసారి చూసింది.

వారం తర్వాత సంయుక్తని డిశ్చార్జ్ చేశారు. కిర్సనాయలు తక్కువ ఉండటం, వెంటనే వైద్యం అందడం, అదీ కాకుండా ఆరోజు సంయుక్త కాటన్ చీర కట్టుకొని ఉండడం ఈ మూడూ కలిసొచ్చి గాయాలు పెద్దగా అవలేదు. మానుతుంటే  జయలక్ష్మి అడిగింది రాజారావుని. ” దాన్ని ఎప్పుడు పంపిస్తావు రా? శేషు అడగమన్నాడు. కొట్టుకున్నా తిట్టుకున్నా భార్యాభర్తలకి తప్పదుకదా, కలిసుండటం? “
శారద భయంతో బిగుసుకుపోయింది. పంపిస్తే కూతురు ఇంకే అఘాయిత్యం చేస్తుందోనని. ఆమెకెందుకో శ్రీధర్ గుర్తొచ్చాడు అదే సమయానికి.
“అది కాదక్కా! వీళ్ళు చిన్నపిల్లలు కాదు. పెద్దయారు. పిల్లల్ని కన్నారు.  ఈ కొట్టడం తిట్టడమేమిటి? దానికి పెట్టుపోతల్లో మేమేం తక్కువ చేస్తున్నాం? మాకున్నదంతా వీళ్ళకే కదా?”రాజారావు కాస్త భయపడుతునే అడిగాడు.  శేషు కారణంగా కూతురు మృత్యుముఖందాకా వెళ్లి వచ్చిందంటే అతనికి చాలా కోపంగా వుంది.  జయలక్ష్మిని నిలదీయాలనుంది. ఎన్నో మాటలనాలనుంది. మాట్లాడలేని బలహీనత. ఆ తర్వాత ఆమె చేసే రచ్చ భరించడం ఆయనవల్లకాదు.
“ఆ<! చిన్నతనంనుంచీ వున్న చనువు చేత ఓ దెబ్బ వేస్తున్నాడేమో! దానికింత రభస దేనికి? నేనూ తప్పని చెప్తూనే వున్నాను”తేలికగా అనేసింది ఆవిడ.  సంయుక్త దిగ్గున కళ్ళెత్తి చూసింది.  శేషు తనని ఎంత హింస పెడతాడో ఆవిడకి తెలీదా? ఎంత మేనత్త కొడుకైనా చనువున్నా తనని కొట్టే తిట్టే హక్కు అతనికెవరిచ్చారు? తిరస్కారంగా చూసి అక్కడినుంచి  వెళ్ళిపోయింది. 
“చూడరా, దాని పొగరు? అది చూస్తే ఏ మగాడికేనా మంటెక్కుతుంది” ఆవిడ ఆరోపించింది. శారద కూతురి వెంట లోపలికి వెళ్లింది.
(ఇంకా వుంది)

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s