పెళ్లిపిలుపు 2 by S Sridevi

“అమ్మా!. నేనక్కడికి వెళ్ళను. మళ్లీ నన్ను అక్కడికి పంపించడానికే అయితే, అంత కష్టపడి సాధించుకున్న చావునుంచి ఎందుకు తప్పించారు?” ఆవేశంగా అడిగింది సంయుక్త  ఆమెని.
“సమ్మూ! ఇద్దరు పిల్లల తల్లివి. ఇంకా చిన్నతనం పోకపోతే ఎలా? ప్రాణాలు తీసుకోవాలనిపించేంత గొడవలు కొత్తగా ఏం పుట్టుకొచ్చాయే? బావ దుడుకుతనం చిన్నప్పట్నుంచి ఉన్నదే కదా?” అంది శారద.
“ఇన్నేళ్ళూ భరించానమ్మా! తిట్లు , దెబ్బలు ఏ ఆడపిల్లా భరించనంత భరించాను . ఇంక నావల్ల కాదు”                       

“ఎవరి అండ చూసుకుని నువ్వు నీ కాపురానికి నీళ్లు వదులుకుంటున్నావో అతను నీకు ఏమీ కాడు.  నీకేదో చేస్తాడని అనుకోవడం కూడా తప్పే. పొరపాటంటూ ఏదైనా చేస్తే దాన్ని ఇప్పుడే సరిదిద్దుకో. శేషుకి నాన్నా, అత్తయ్యా గట్టిగా చెప్తారు” తన మనసులో ఉన్న భావనని ఇంక అణుచుకోలేకపోయింది శారద.
సంయుక్త తల్లికేసి దిగ్భ్రాంతిగా చూసింది. తనని అనుమానిస్తోందా! ఒక్కసారి శ్రీధర్ హాస్పిటల్ కి వచ్చి చూసి వెళ్లినంత మాత్రాన?
“ఎవరి అండేనా నాకు ఉంటే  చావుకు ఎందుకు తెగిస్తాను? మనిషిలా బతకాలనుందమ్మా!   సంస్కారవంతంగా సంతోషంగా. మీకు కూడా బరువయితే చెప్పు . ఏ సేవాసదనానికో వెళ్ళిపోతాను”  అంది కన్నీళ్లతో .            
శారద ఇంకేమీ అనలేదు. అసలే గాయపడి ఉన్నదాన్ని ఇంకా గాయపరిచినందుకు, తనుగా ఓ కొత్త గాయం చేసినందుకు బాధపడింది . వెళ్లి భర్తకు చెప్పింది.
“అది వెళ్లనని మొండికేస్తోంది. నాలుగు రోజులు ఆగితే అదే సర్దుకుంటుంది. మళ్లీ నచ్చ చెప్తాను” అంది నిస్సహాయంగా.
అప్పటికి ఆ విషయం సద్దుమణిగినా మళ్ళీ మళ్ళీ సంయుక్తని పంపించమని శేషు తల్లి ద్వారా ఒత్తిడి చేస్తూనే ఉన్నాడు. వెళ్లనని సంయుక్త  మొండిగా  కూర్చుంది.   ఎటూ చెప్పలేక , ఏమంటే ఎవరికి కోపం వస్తుందో, ఇంకేమి అంటే కూతురికి బాధ కలుగుతుందోనని శారద సతమతమవుతోంది.
“వెళ్ళనంటే దాన్ని బలవంతపెట్టకు. అక్కడికి వెళ్ళాక ఏ మందోమాకో మింగితే ఏం  చేయగలం?  ఒకసారంటే దాన్ని కాపాడుకోగలిగాం. ఇంకోసారి పరిస్థితి చేయి దాటితే?”  ఆ విషయమే ఊహించలేనట్టు భయంతో కంపిస్త్తూ అన్నాడు రాజారావు. జయలక్ష్మి ప్రభావానికి లోను కాకుండా ఆయన తీసుకున్న మొదటి నిర్ణయం అదే !
మనవలిద్దరినీ  దగ్గరికి తీసుకుని గుండెకి హత్తుకుని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు. వాళ్లతో పాటు కూతుర్ని కూడా దగ్గరకు  తీసుకోవాలనిపించినా ఆమె పెళ్లయాక అలవాటు తప్పిన ఆ పని చేయలేకపోయాడు.
భర్త అలా అంటాడని శారద వూహించలేదు. కూతురి విషయంలో ఆమెకి కూడా అలాంటి భయమే ఉంది. పెద్ద బరువు తొలగి పోయినట్లు అయింది. అయితే మనసులోని అనుమానం  పాము పిల్లలా మళ్లీ కదిలింది. కానీ మళ్ళీ ఎప్పుడూ శ్రీధర్ రాకపోవడంతో ఎటూ నిర్ధారణకు రాలేకపోయింది.
” అది రాకపోతే నేను ఊరుకుంటానా? ఎందుకు రాదో చూస్తాను” అని చిందులు తొక్కి లాయర్ నోటీసు  పంపించాడు శేషు. రిజిస్టర్ పోస్టులో పంపిన ఆ నోటీసు సంయుక్తకి ఎప్పుడు ముడుతుందో తెలుసుకుని ఆ సమయానికల్లా రాజారావ్ ఇంటికి వెళ్లి కూర్చుంది జయలక్ష్మి. అతను ఇంట్లో లేడు.
పోస్ట్ మ్యాన్ తెచ్చిన నోటీసు సంతకం పెట్టి తీసుకుని చదువుకుంది సంయుక్త.
“చచ్చినా  అక్కడికి వెళ్ళను” తల్లి చేతిలో దాన్ని పెట్టి  తెగేసి చెప్పేసింది.
“దేనికే ఆ మిడిసిపాటు? రాకపోతే వాడేం చేతులు ముడుచుకు కూర్చోడు” ఆగ్రహంగా అంది. “విడాకులు పడేస్తాడు. మనోవర్తి కూడా ఇవ్వడు. అడుక్కు తిందువుగాని”
“ముందు నన్ను వదిలిపెట్టేస్తే చాలు. అడుక్కుతినాలో ఇంకేం చెయ్యాలో తర్వాత  ఆలోచించుకుంటాను” అంది సంయుక్త.  దు:ఖం వుప్పెనలా ముంచుకొచ్చింది.  అసహ్యం వేసింది.
” మీ నాన్న అండ చూసుకునేనా? వాడిని రానీ, వాడిచేతే బైటికి ఈడ్పిస్తాను” అంది జయలక్ష్మి. కూతురు సంస్కారం అన్నదేమిటో అర్థమైంది శారదకి.
“పిల్లని అలా అంటారేమిటి?” వదినగారితో గట్టిగా అంది.
“అనక? ఇదిలా బరితెగిస్తే వదిలేస్తానా? వదిలేస్తే మనింట్లో మరే ఆడపిల్లేనా భర్తతో కాపురం చేస్తుందా?” అని ఆవిడ అంటుండగా రాజారావు ఇంట్లో అడుగుపెట్టాడు.
” అది రానంటోంది కదా, వదిలేయ్ అక్కయ్యా! ఎలా రాసిపెట్టి ఉంటే అలాగే జరుగుతుంది” అన్నాడు. శారద నోటీసు అతని చేతిలో పెట్టింది. చదివాడు. ముఖం పాలిపోయింది. అక్కడే వున్న కుర్చీలో కూలబడ్డాడు.  శేషు ఇలా చేస్తాడనుకోలేదు. అక్కకీ మేనల్లుడికీ తన పట్ల ఉన్నది ఇదేనా? సంయుక్తని వాళ్లు ఎలా చూసి ఉంటారో ఎలాంటి సందేహాలూ లేకుండా అర్థమైంది.
“ నేను వెళ్ళను నాన్నా! ఇక్కడే వుంటాను ” ఏడ్చేసింది సంయుక్త.
“అది రానంటోందికద అక్కయ్యా! కొన్నాళ్ళు ఓపిక పట్టండి. చావుకి కూడా తెగించింది” నచ్చజెప్తున్నట్టు అన్నాడు. ఒకవైపు కూతురు, మరోవైపు తల్లంతటిదైన అక్కగారు. అడకత్తెర్లో పోకచెక్కలా నలిగాడు కాసేపు.
“అన్నీ వేషాలు. నిజంగా చావాలనుకున్నదైతే చచ్చేంత కిర్సనాయలు పోసుకునేది. అలా సెంటు జల్లినట్టు జల్లుకునేది కాదు” అంది జయలక్ష్మి.
శారదకి గుండెలు అవిసిపోయాయి. రాజారావు సహనానికి అది ఆఖరి మెట్టైంది.
“అది రాదమ్మా! ఏం చేసుకుంటారో చేసుకోండి” అన్నాడు విసుగ్గా. 
“చూద్దువుగాని”  అని విసవిస వెళ్లిపోయింది.
కొంతకాలం చర్చలూ రాయబారాలూ జరిగాయి. తమ్ముళ్ళూ, చెల్లెళ్ళూ ఏకపక్షంగా జయలక్ష్మి వెనక నిలబడ్డారు.
“తప్పు చేస్తున్నావన్నయ్యా!” అన్నారు ఏకకంఠంతో.
చివరికి విడాకుల కోర్టులో నిలబడ్డారు భార్యాభర్తలు. రెండు వైపులా ఒకడే ప్లీడరు. అతనికి వీళ్ళ ఇంటి వ్యవహారాలన్నీ తెలుసు. సంయుక్త ఆత్మహత్యాప్రయత్నం కూడా తెలుసు. ఐనా విద్యుక్తధర్మంగా కౌన్సెలింగ్ చేయబోయాడు.
సంయుక్త ససేమిరా కాపురం చెయ్యనంది. శేషు మాట కూడా చొరబడనివ్వలేదు జయలక్ష్మి. ఇంతదాకా వచ్చాక వ్యవహారం పొసగడం ఆమెకి ఏమాత్రం ఇష్టం లేదు. సంయుక్తకీ, ఆమెని వెనకేసుకొచ్చిన తమ్ముడూ మరదలికీ బుద్ధి రావాలి, ఇలా ఎదురు తిరిగినందుకు ఆ ఇంట్లో అదో గుణపాఠం కావాలి.
ఎలిమనీ, మెయింటెనెన్సు ఏవీ వద్దన్నాడు రాజారావు.
“నా కూతురు , దాని పిల్లలు నాకు బరువు కాదు. అతనే వద్దనుకున్నాక అతని  డబ్బు మాకెందుకు?” అన్నాడు. డబ్బు దగ్గర అక్కగారిని నిలదియ్యలేకపోయాడు
“నాకు మా అమ్మావాళ్లు చాలా బంగారం పెట్టారు. నాది నాకు ఇచ్చెయ్యమనండి” అంది సంయుక్త.
తమ్ముడి మాట పట్టుకుంది జయలక్ష్మి. తక్కువలో తక్కువగా యాభైతులాలేనా పెట్టి వుంటారు.
“పెళ్ళే వద్దనుకున్నాక ఆ పెళ్లిలో పెట్టిన బంగారం మాత్రం ఎందుకు? వాడు మళ్ళీ పెళ్లి  చేసుకుంటే ఆ పిల్లకి పోతుంది అది” అంది.
“అమ్మా! వాళ్లు అడిగినదానికి మీరు  వప్పుకోవడం మంచిది. పెళ్ళిలో పెట్టిన బంగారం సంయుక్తదే ఔతుంది. ఆ అమ్మాయిది ఆ అమ్మాయికి ఇచ్చెయ్యండి. మీపట్ల గౌరవంతో వాళ్లు చాలా సామరస్యంగా వెళ్తున్నారు. గృహహింస,  కట్నం వేధింపులు, మనోవర్తి…మూడు కేసులు పెట్టచ్చు మీమీద. అవేవీ  చెయ్యటం లేదు”  అన్నాడు ప్లీడరు.
జయలక్ష్మికి  ఇవ్వక తప్పలేదు.
లీగల్ సెపరేషన్ పీరియడ్ అవగానే చట్టబద్ధంగా విడిపోయారు
విడాకులు మంజూరైన రోజుని శారద ఏడ్చింది పాతికేళ్లకే కూతురి జీవితం ఇలాగైందని. ఊళ్ళో పరువు పోయిందని రాజారావసలు వారంరోజులపాటు ఇంట్లోంచీ కదలలేదు. సంయుక్తకి మాత్రం సంకెళ్ళేవో తెగిపడ్డట్టైంది. పైకి నిర్వికారంగా వుంది.

ఆ యేడు తండ్రి ఆబ్దికానికి ఏమీ జరగనట్టే అందరూ వచ్చారు… జయలక్ష్మికూడా.
“అది వెధవపని చేసిందని తమ్ముడిని వదులుకుంటానా?” అంది. రావద్దనలేకపోయాడు రాజారావు.
తిట్టీ, దెబ్బలాడీ కాల్చుకు తిన్నా అత్తగారిని ఎలా వదుల్చుకోలేరో అలాగైంది శారద పరిస్థితి.
సంయుక్త ఆవిడకి ఎదురుపడదు. లోపలెక్కడో వుంది.  భయంతో కాదు. నిరాసక్తతతో.
“శేషుకి సంబంధాలు వచ్చిపడుతున్నాయి. రెండవ పెళ్ళైనా బోల్డు కట్నంతో పిల్లనిస్తామని వస్తున్నారు. మొన్నో సంబంధం చూసి వచ్చాము. పిల్ల బంగారపు  బొమ్మనుకో” అంటుంటే శారద రక్తం వుడికిపోతుంది నిస్సహాయతతో. ఆవిడని రాకుండా చేసే అస్త్రం ఏదీ ఆమె దగ్గర లేదు.
ఆవిడపట్ల తను తప్పు చేసాడనే భావం లోలోపల ఎక్కడో వుంది రాజారావుకి. కూతురి పెళ్ళి ఇలా పరిణమించకుండా వుండాల్సింది. సంయుక్త కొంచెం సర్దుకుపోతే బావుండేది…చస్తానని బెదిరించేసరికి ఏం చెయ్యలేకపోయాడు. ఇలాంటి ఆలోచనలన్నీ కలిగి, మళ్ళీ తనవాళ్ళంతా దగ్గరకు వచ్చినందుకు అతనికి వూరట కలిగింది.  శారదకి ఇంకా స్వతంత్రం తగ్గింది.
పెళ్లై ఇన్నేళ్ళైనా తనింట్లో తనకి స్వతంత్రం లేకపోవటం శారదని బాధిస్తోంది.
సంయుక్త పుట్టినప్పటినుంచీ మా కోడలు, మా కోడలని శతపోరారు. పోరి, పెళ్లి చేసుకుని పాతికేళ్లకే కాపురం వద్దనుకునేలా చేసారు. సరే, తలరాతో మరొకటో అనుకుంటే ఇంకా  ఈ రాకపోకలేమిటి? ఈ రంపపుకోతేమిటి?తరవాత ఏంచేయాలో తోచకుండా జరిగిన సంఘటనలని పదేపదే గుర్తు చెయ్యటమేమిటి?ఆమె  లావాలా వుడికిపోతుంటే, సంయుక్త వచ్చి జయలక్ష్మి పక్కన కూర్చుంది. ఆవిడ మొహం తిప్పుకుది.
“ఈసారి పెళ్లి చూపులకి నేనూ రానా? బావకి ఎలాంటి పిల్లైతే సరిపోతుందో తెలిసినదాన్ని. ..ఆ పిల్లని నిట్టనిలువునా చీల్చినా చీమూ నెత్తురూ వుండకూడదు. కొట్టినా తిట్టినా ఎదురు తిరగకూడదు. దిక్కూదివాణం లేనిదైతే మరీమంచిది. అడవిలో కొట్టి పడేసిన తుమ్మమొద్దైతే సరిపోతుంది ” అనేసి మళ్ళీ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయింది.
జయలక్ష్మి ముఖం మాడిపోయింది .

బట్టల షాపులో మళ్లీ కలిశాడు శ్రీధర్ సంయుక్తకి. దాదాపు ఏడాదిన్నర తర్వాత. ఆరోజు హాస్పిటల్లో చూశాక మళ్లీ అతను ఆమెని చూడటానికి వెళ్లలేదు. కారణం, అతని అంత:క్షోభ. సంయుక్తని ఆత్మహత్యకి ప్రేరేపించినది పరోక్షంగా తనేనేమోనన్న ఆత్మ విశ్లేషణ. వాళ్ల గొడవలు విడాకులదాకా వెళ్ళటం అతను ఊహించనిది. ఆమె అంత తెగింపుగల అమ్మాయిలా కనిపించలేదు.న
“పోనీలే! ఎలాగైతేనేమి తెగించి బయటపడింది” అంది మేఘమాల. సంయుక్త తల్లిదండ్రుల దగ్గిరే ఉంది కాబట్టి ఇంక ఆమె విషయంలో జోక్యం చేసుకోలేదు.
శ్రీధర్ ని చూడగానే సంయుక్త కళ్ళు జ్యోతుల్లా వెలిగాయి. అతనికి కూడా ఆమెని చూసి సంతోషం వేసింది. ఎంతోకాలంగా కలుసుకోని ఆప్తమిత్రుల్లా ఒకరినొకరు ఆత్మీయంగా చూసుకున్నారు.
” బావున్నారా?” అభిమానంగా పలకరించాడు శ్రీధర్.
” ఒక్కరే వచ్చారా ?” అడిగాడు.
“అమ్మా పిల్లలూ పక్క షాప్ లో ఉన్నారు” సంయుక్త జవాబిచ్చింది.
“మీరూ, పిల్లలూ ఒక్కచోట ఉంటేనే బాగుంటుంది . .. మువ్వలగుత్తిలా”  నవ్వాడతను.
“ ఆ రోజు మళ్ళీ  వస్తానని  రాలేదే ?”
“ఇంత పెద్ద కుటుంబంలో మీకు నాతో మాట్లాడగలిగే స్వేచ్ఛ ఉంటుందో లేదో అంచనా వెయ్యలేకపోయాను. అది ఇంకా సమస్యలకు దారితీస్తుందని భయమేసింది”
“ భలేవారే” నవ్వింది సంయుక్త . ” ఆ తప్పులేం లేవు” అందేగానీ తల్లి అనుమానం గుర్తొచ్చి ముఖం కొద్దిగా కళ తప్పింది. అది శ్రీధర్ దృష్టిని దాటిపోలేదు.
అక్కల ప్రభావం అతనిమీద బాగానే ఉంది. ఆడవాళ్లకి చాలా సమస్యలు ఉన్నాయనీ మగవారికి ఉన్నన్ని  అవకాశాలు వాళ్లకి లేవనీ అతను గుర్తించాడు. మగవారి గౌరవానికిగల
విలువ ఆడవారి గౌరవానికి లేదని కూడా అతనికి తెలుసు. చాలామందిలా పురుషాహంకారి కాదతను. తన చుట్టూ ఉండే సమాజంలోగల ఆడపిల్లలెవరికీ తననుకున్నంత స్వేచ్ఛ లేకపోవడం…  తిండీ బట్టాలాంటి చిన్న చిన్న విషయాల్లో అమ్మాయిల ఇష్టాయిష్టాలకు అత్యంత ప్రాధాన్యతనిచ్చి పెళ్ళి లాంటి అతి ముఖ్యమైన విషయాల్లో ఏకపక్ష నిర్ణయం తీసుకోవడం… తమకి అన్నిచోట్లా  అన్యాయమే జరుగుతోందన్న విషయాన్ని కూడా గుర్తించలేనంత అమాయకంగా వాళ్లని పెంచి, పెళ్లయ్యాక భర్తతో చేసే కాపురంలో ఏమీ లేకపోయినా అన్నీ ఉన్నాయనుకునేంత తెలివితక్కువగా ఉంచడం…. ఇవన్నీ అతనికి బాధ కలిగించే విషయాలు. జనాభాలో సగభాగంగా ఉన్న ఆడవాళ్లు… అంటే మానవాళిలో ఒక పార్శ్వం స్పందన లేకుండా ఉండడంలో సమాజానికి గల సుఖం ఏమిటో అతనికి అర్థం అవ్వదు.
అన్యాయం జరుగుతున్నా ఆడవాళ్లు ఎందుకు తిరగబడరు? అనే ప్రశ్నకి జవాబుగా సంయుక్త కనిపించింది అతనికి. అలా తిరగడానికి ముందు అజ్ఞానంలోనుంచి బయటికి రావాలి. భర్తకే తనమీద ఎలాంటి ప్రేమా లేనప్పుడు, భర్తే తనకేమీ కానప్పుడు అతని ఇంటి వంటింటితోటీ, వంటపాత్రలతోటీ మమకారాలు తుంచుకోవాలి. దానికి ప్రేరణ కావాలి. ఆపైన సపోర్ట్ కావాలి. అప్పుడు ఏ తిరుగుబాటేనా విజయవంతమవుతుంది. సంయుక్తకి ప్రేరణ తను . ఇది అతని అంతరంగం చెప్పిన విషయం.
అంటే ?
ఆమెలో నిద్రాణంగా ఉన్న చైతన్యాన్ని తను తట్టి లేపాడా? తన స్పందనకి ఆమె ప్రతిస్పందించడం ఎలా సాధ్యం? తనను చూడగానే ఆమెకీ ఆమెను చూడగానే తనకీ సంతోషం కలగడం అందులోని భాగమా?
” జీవితాన్ని ప్రేమించటం మొదలు పెట్టారా?
మనసుకి ఉన్న సంకెళ్లు తొలగిపోతే ఈ ప్రేమ దానంతట అదే పుడుతుంది. మీరు స్వేచ్ఛాజీవి. ఆ ఆలోచనే సంతోషాన్నివ్వడం లేదూ?” అని అడిగాడు .
సంయుక్త తలూపింది.
” మీతో మాట్లాడాలి “అన్నాడు.
” ఏం మాట్లాడతారు?”
” ఇక్కడ కాదు”
” మరి?”
” అది మీరే చెప్పాలి “
సంయుక్త నిస్సహాయంగా నవ్వింది.” మీరూ నేనూ కూర్చుని స్వతంత్రంగా మాట్లాడుకోగలిగే చోటుని దేవుడు సృష్టించలేదనుకుంటాను ”
“మనం సృష్టించుకుందాం”
ఆమె చకితురాలయింది.
అతనామెని తదేకంగా చూశాడు.  అప్పటికీ ఇప్పటికీ తేడా స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
” మీ ఫోన్ నెంబర్ ఇవ్వండి. ఒంటరిగా మీరు ఫోన్ దగ్గర ఉండగలిగే టైం చెప్పండి . మిమ్మల్ని ఒకటి అడుగుతాను. చెప్పండి. వెంటనే అక్కర్లేదు. ఆలోచించుకుని చెప్పచ్చు ” అన్నాడు .
ఆమె దగ్గరనుంచి ఆ రెండు వివరాలూ తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
వాళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకోవడం శారద చూసింది. భయమేసింది. ఇంటికి వచ్చాక సంయుక్తతో అంది, ” ఇప్పటికే భర్తని వదిలేశావన్న అపఖ్యాతిని మోస్తున్నావు. ఈ అర్థం లేని పరిచయాలతో కొత్త సమస్యలను కొని తెచ్చుకోకు.అతనితో నీకు మాటలేంటి ? నాన్నకు తెలిస్తే చంపేస్తారు. శేషు మాత్రం ఊరుకుంటాడా?” ఆమె గొంతు చాలా తీవ్రంగా ఉంది.
సంయుక్త తల్లి కేసి చూసింది. ” నాకూ అందర్లా సరదాగా సంతోషంగా తిరగాలని ఉంటుందమ్మా! కొంపలంటుకుపోయినట్టు పదిహేడేళ్లకి పెళ్లి చేసి కూర్చోపెట్టారు.  శ్రీధర్ గారు ఒక్కసారి మాట్లాడితేనే తప్పా? ఎందుకు ఈ ఆంక్షలు?  నాకే ఎందుకు? నేనేం తప్పు చేశాను?”
” నీకు తెలీదు . కథల్లోలా ఉండవు జీవితాలు. అందులోనూ ఆడవాళ్ళ జీవితాలు .నా మాట విను. అతనితో పరిచయం మానెయ్!” అని బతిమాలింది .
అతను మామూలుగానే పలకరించి ఉండొచ్చు. ఏదీ  జరక్కపోయినా ఏదో జరుగుతుందనే భయం శారదని నిలవనివ్వటంలేదు.

సరిగ్గా సంయుక్త చెప్పిన సమయానికి ఫోన్ చేశాడు శ్రీధర్. అతనేం మాట్లాడాలనుకుంటున్నాడో లీలామాత్రంగా ఊహించగలిగినా మాటల్లో చెప్పనిదే కచ్చితంగా ఎలా తెలుస్తుంది? అయితే ఆమె మనసులో ఏది ఉందో సరిగ్గా అదే అడిగాడు శ్రీధర్.
” బాగా ఆలోచించుకుని చెప్పండి .సెంట్రల్లో క్లాస్ వన్ ఆఫీసర్ని . మీకన్నా బహుశా పదేళ్ల కన్నా ఎక్కువే పెద్దవాడిని. మీరంటే నాకు చాలా ఇష్టం. దాన్ని ప్రేమంటారేమో నాకు తెలీదు. ఎందుకంటే మనం ఇద్దరం కూడా ఆ స్టేజిని దాటేశాం… నేను వయసుద్వారా , మీరు  అనుభవం ద్వారా. మనం పెళ్లి చేసుకుందామని నా ప్రతిపాదన . మీ అభిప్రాయం చెప్పండి” అతను ఫోన్ పెట్టేసాడు.
సంయుక్త లో పెద్ద అలజడి. తను విడాకులు తీసుకుంది. అంటే పూర్తి స్వతంత్రురాలు. సంకెళ్లు తెగిపడ్డాక లభించిన స్వేచ్ఛలో ఉండే సంతోషాన్ని అనుభవిస్తోంది. అలాగని మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోగలదా? అంత స్వేచ్ఛ ఉందా?
“ఎక్కడినుంచే ఫోను? అడిగింది శారద.
సంయుక్త జవాబివ్వలేదు.
తల్లి చూపులు తనని గుచ్చుతున్నాయని అనిపించింది. తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపేసుకుంది. ఫోన్ ఎక్కడినుంచో అర్థమైంది శారదకి. భగవంతుడా! అనుకుంది.
మరుసటి రోజు ఉదయం పదింటికి శ్రీధర్ రాజారావు ఇంటికి వచ్చాడు- ఆయనతో ఆ విషయం మాట్లాడటానికి. సంయుక్తకి తనంటే గల ఇష్టాన్నీ, అదే సమయానికి దాన్ని బహిరంగంగా చెప్పలేకపోతున్న ఆమె నిస్సహాయతనీ పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్నాడతను.అతని ప్రతిపాదన ఉన్నట్లుండి వుబికి వచ్చినది కాదు . ఎన్నోరోజుల సంఘర్షణ తర్వాత తీసుకున్న నిర్ణయం అది.
రాజారావుకి తనని తను  పరిచయం  చేసుకున్నాడు. కొద్దిసేపు మామూలు విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు.
అతను ఎవరో,  ఎందుకు వచ్చి ఇవన్నీ మాట్లాడుతున్నాడో అర్ధం అవలేదు రాజారావుకి. “నాకు సంయుక్త అంటే ఇష్టం. విడాకులు తీసుకుంది కాబట్టి ఆమెకి కూడా ఇష్టమైతే పెళ్లిచేసుకోవాలనుకుంటున్నాను. పిల్లల్ని నేను చూసుకోగలను” అన్నాడు.
రాజారావుకి కోపం వచ్చింది.  ముఖం ఎర్రబడింది. విసురుగా కుర్చీలోంచీ లేచి నిలబడ్డాడు.
” అందుకే మీరు వచ్చినట్లయితే దయచేసి వెళ్ళిపోండి” అన్నాడు.
శ్రీధర్ లేవలేదు. కోపం  కూడా తెచ్చుకోలేదు.
“నేను మాట్లాడుతున్నది నా పెళ్లి గురించి… సంయుక్తతో ” అన్నాడు. ఇంకా స్పష్టంగా కాదనడానికి మీరు ఎవరినే భావం వ్యక్తమయ్యేలా. ” ఆమె అలాగే ఉండిపోవాలని కోరుకుంటున్నారా? అది మీకు సరైనదనిపిస్తోందా? ఇంకో నాలుగు రోజులు పోతే ఆమె భర్త మళ్లీ పెళ్లి చేసుకుంటాడు .ఆమె మాత్రం ఇలాగే ఉండిపోవాలా?” సూటిగా అడిగాడు.
శారద వంటింట్లోంచి వింది ఆ మాటలని. సంయుక్త తన గదిలోంచి.
నిరాసక్తంగా రోజులు దొర్లిస్తున్న కూతురి ముఖం కళ్ళముందు కదిలింది రాజారావుకి. అలా ఎన్ని రోజులు , ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిస్తే ఆమె బతుకు తెల్లవారాలి?  అలాగని తనేం చేయగలడు? ఈ శ్రీధర్తోగాని మరొకరితోగాని మళ్లీ పెళ్లి చెయ్యగలడా? చేసి వూళ్ళో తలెత్తుకుని తిరగ్గలడా? తన అక్కాచెల్లెళ్లూ అన్నదమ్ములూ ఏమంటారు ? ఇప్పటికే కన్న మమకారం చంపుకోలేక ఒక తప్పు చేశాడు. అందరికీ  పెద్దరికం వహించాల్సిన తనే  తప్పు మీద తప్పు  చేస్తే ఇంకా  పెద్దరికానికి విలువేంటి? 
ఇతనెవరు?  సంయుక్తకి ఎలా తెలుసు? ఎప్పటినుంచి తెలుసు ? పెళ్లికి దారితీసే ఎంత చనువు ఎలా వచ్చింది? ఇతను పరిచయమయ్యాకే అది ఆత్మహత్యకి ప్రయత్నించిందా?  శేషుతో బంధం తెంచుకొమ్మని ఇతను  ప్రోత్సహించాడా?  ఉద్రేకపరిచాడా? దాని ప్రతి చర్య వెనకా  ఇతని ప్రేరణ  ఉందా?
ఎన్నో ఆలోచనలు మనసుని కల్లోలపరుస్తున్నా పైకి ప్రశాంతంగా –
“దయచేసి వెళ్లిపొండి.  ఇలాంటి పెళ్లిళ్లు జరగవు. సంయుక్త తలరాత ఎలా వుంటే అలాగే జరుగుతుంది. ఇద్దరు పిల్లలు వున్నారు దానికి. వాళ్లే తల్లితండ్రులని కలుపుతారేమో!  లేదా దానికి ఆలంబన ఔతారేమో!”  అన్నాడు.
శ్రీధర్  కదల్లేదు.
రాజారావు స్వతహాగా పిరికివాడు. జయలక్ష్మి అతన్ని కమ్ముకుని వ్యవహారాలన్నీ చక్కబెడుతుంది .ఈ విషయంలో ఏం చేయాలో తోచలేదు. శ్రీధర్ భుజంపట్టుకుని లేవదీసి నెడుతున్నట్టు గేటుదాకా తీసుకెళ్ళి  గేటు బయట వదిలేసి ఎటో వెళ్ళిపోయాడు.
అతని చర్యలో నిస్సహాయత,  నిర్ణయం తీసుకోలేని బలహీనత కనిపించాయి శ్రీధర్ కి. కోపం వస్తే షర్టు చేతులు పైకి మడిచి మీదిమీదికి రావాలి.  పౌరుషంగా నాలుగు మాటలనాలి. నా కూతురికేసి చూస్తే రక్తం చూస్తాననాలి. ఇలాంటి వ్యవహారాల్లో సాధారణంగా అనుకునే మాటలు. శ్రీధర్ గేటుబయట వుండిపోయాడు. మళ్ళీ గేటుతీసుకుని ఇంట్లోకి వెళ్లడానికి అవమానంగా అనిపించింది.
(ఇంకా వుంది)
 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s