పెళ్లిపిలుపు 6 by S Sridevi

“నా వయసెంతో తెలుసా? తొంభయ్యేళ్ళు. పంధొమ్మిది వందల పదమూడులో పుట్టాను. అంటే మీ వూహకి కూడా అందనటువంటి జీవితాన్ని గడిపాను. అప్పటికి ఇంకా బాల్యవివాహాల నిరోధక చట్టం… శారదా యాక్ట్ రాలేదు” ఆవిడ చెప్పసాగింది.
ఆవిడ ఎందుకు చెప్తోందో, చెప్తున్నది తనకి దేనికి వుపయోగపడుతుందో అర్థమవలేదు సంయుక్తకి. ఐనా పెద్దావిడమీది గౌరవంతో శ్రద్ధగా వినసాగింది.
“శారదా యాక్ట్ రావటానికన్నా ముందే నా జీవితంలోని వైభవాలన్నీ తెల్లారిపోయాయి” ఆవిడ నిట్టూర్చింది. ” మూడేళ్లకి పెళ్లైంది. ఏడేళ్లకి భర్త పోయాడు”
“మూడేళ్లకి పెళ్లా?!!” సంయుక్త తెల్లబోయింది. తనకే చాలా చిన్నవయసులో చేసారనుకుంటోంది. వ్యక్తురాలైంది కాబట్టి తనకి శృంగారం గురించి కొంచెమేనా తెలుసు. ఆ వయసులో పెళ్లి చేసి ఆ పిల్లనేం చేస్తారు? ఏడేళ్లకి వైధవ్యమా? అంటే? అయోమయంగా చూసింది.
“ఇంకెన్నో రోజులు బతుకుతానని అనుకోను సంయుక్తా! దెబ్బతిన్నవాళ్ళకే గాయం లోతు తెలుస్తుంది. నీదీ నాదీ ఒకేలాంటి నెప్పి కాకపోవచ్చు. కానీ నెప్పి వుందికదా? … పెళ్లి ముహూర్తం అర్థరాత్రి, కాసేపు మాట్లాడుకుందామా? మళ్ళీ అనుకుని కలుసుకునేదాకా నేను వుంటానో వుండనో ” అడిగింది ఆవిడ.
“అయ్యో, చెప్పండి” అంది సంయుక్త.
“పిల్లలకి ఇవన్నీ తెలుసు… నా జీవితంలో భాగంగా. నాకు ఆర్తితో కూడిన స్పందన కావాలనిపిస్తోంది చాలాకాలం తర్వాత. చెప్పానుగా, ఏడేళ్లకి అతను పోయాడని. అసలు అవేవీ నాకు తెలియవు… అంటే నా జీవితంలోని ముఖ్యమైన రెండు విషయాలూ నాతో నిమిత్తం లేకుండానే జరిగిపోయాయి”
“మరీ సంతానం?…”
ఆవిడ ఆ ప్రశ్నని పట్టించుకోలేదు. తన ధోరణిలో చెప్పుకుపోయింది.
” ఆడవాళ్ళని అణిచేసిందీ మగవాళ్ళే. మళ్ళీ వాళ్ళ బాగుకోసం వుద్యమాలు చేసిందీ వాళ్లే. ఆ వుద్యమాలని నీరుగార్చిందీ వాళ్లే. ఆడవాళ్ళకి ఆడవాళ్ళే శతృవులంటారు కానీ కాదు. వాళ్లనలా మూర్ఖుల్లా వుంచి కుటుంబాలని ఏలుతారు మగవారు….” ఆవిడ ఆయాసపడుతుంటే మంచినీళ్ళు తెచ్చి తాగించింది సంయుక్త. ప్రేమగా చూసింది ఆవిడ.
“ఎవరికీ చదువులు లేవు. సంస్కారం లేదు. నాలుగు సంస్కృతం మంత్రాలు, శ్లోకాలూ వల్లెవేసి అదే పాండిత్యం అనుకునేవారు. అందుకు అహంకారం. ఆడామగా బేధం లేకుండా అందరూ అజ్ఞానంలో బతికిన రోజులవి… పధ్నాలుగేళ్ళకి పెద్దపిల్లనయాను. ఘనంగా వితంతువుని చేసారు. అది నా మనసు మీద పుండు నయమైన మచ్చలా వుందిలే. ..ఐదు మూరల మల్లుబట్ట ఇచ్చారు. జుత్తు తీయించారు… వంటింట్లో గాడిపొయ్యిల మధ్య మరో పదేళ్ళు గడిచాయి. వాళ్లు … అత్తవారు మనోవర్తి ఇచ్చారు, వీళ్ళు దాన్ని తమదనేసుకున్నారు “
“మరి ప్లీడరు… బియ్యే బీయెల్…?” సందిగ్ధంగా అడిగింది సంయుక్త.
కాంతామణి మనోహరంగా నవ్వింది. “ముందువి తర్వాత, తర్వాతవి ముందు జరిగాయి… చచ్చిపోయి మళ్ళీ పుట్టాక” అంది.
సంయుక్తకి కొంచెం భయం వేసింది. ఆవిడ మన:స్థితి సరిగా లేదేమోననే అనుమానం కూడా వచ్చింది. ఎవరేనా గది తలుపు తీసుకుని వస్తే బావుంటుందని కూడా అనుకుంది. పెద్దావిడ అదేం పట్టించుకోలేదు. జ్ఞాపకాలని తవ్వుకుంటూ సోఫాలో వెనక్కి వరిగి కళ్ళు మూసుకుంది. కొద్ది క్షణాల తర్వాత ఆవిడ గొంతు మంద్రంగా సాగింది.
” అమ్మానాన్నలు తాతయ్యాబామ్మలు, పెదనాన్నలు, చిన్నాన్నలు ఇంకా ఇంకా పిల్లలని కంటుండేవారు. బావలు, మరుదులు నా కళ్ళముందే నా అక్కలతో చెల్లెళ్ళతో సరసాలాడేవారు. నా కళ్ళముందు పుట్టినవాళ్ళకి పెళ్లిళ్ళు, శోభనాలు, పురుళ్ళు… కొందరికి వైధవ్యాలు కూడా. ఆ జీవితమంటే అసహ్యం వేసింది. వూపిరి ఆడనిచోట ఇరుక్కున్నట్టు గిజగిజలాడాను. ఆఖరికి ఇంట్లో తద్దినాలకి వచ్చే భోక్త ఒకడితో లేచిపోయాను”
“ఆ<!?” అంది సంయుక్త వులిక్కిపడి.
“నన్ను వాడేదో వుద్ధరిస్తాడనుకున్నాను. అసలేం వుద్ధరించాలనుకున్నానో, వాడికి తెలిసిందీ నాకు తెలీనిదీ ఏమిటో నాకు ఇప్పటికీ నాకు అర్ధం అవదు. రైలెక్కాము. మూడో తరగతి బోగీ… తెగ జనం . క్రిక్కిరిసిపోయి వున్నారు. నేను ఆదమరిచి వున్న సమయంలో వాడు నా చేతిసంచీ కాజేసి ఏదో స్టేషన్లో దిగిపోయాడు. వాళ్లూ వీళ్ళూ నా మీద జాలితో ఇచ్చిన పదీ పరకా పోగుచేసుకుని దాచుకున్న డబ్బులు ఐదారు రూపాయలు అందులో వున్నాయి. నేను కట్టుకునే మారుపంచ కూడా అందులోనే వుంది. అవన్నీ పోయినందుకు ఏడవనా? నడిసముద్రంలో ఇరుక్కుపోయినందుకు ఏడవనా? నిజం చెప్తే ఎవరేనా నన్ను అయ్యో అంటారా?”
ఏదో కాలప్రవాహంలో పడి కొట్టుకుపోతున్నట్టు అనిపించింది సంయుక్తకి . డబ్బు పట్టుకుని ప్రేమించినవాడితో ఇంట్లోంచీ పారిపోవడం, వాడు మోసం చెయ్యటం అప్పుడూనా?
“ఇప్పుడు నేనేం చెయ్యాలి? రైలు దిగి గోదార్లో దూకడం తప్ప గత్యంతరం లేదు. గోదారి స్టేషన్లో దిగి, చాటుకి కూర్చున్నాను. చావాలంటే భయం. కానీ మరోదారి లేదు. తెలతెలవారుతుంటే అదే పని చెయ్యబోయాను.ఎవరో పెద్దమనిషి నన్ను ఆపి, నా కథంతా తెలుసుకుని,
“బలవంతంగా చావటానికి దేవుడు మనిషిని పుట్టించ లేదమ్మాయ్! మనుషులే మనుషులని పీక్కు తింటున్నారు… ముఖ్యంగా ఆడమనుషులని. నాతో రా, నీకు దారి చూపిస్తాను అని తీసుకెళ్ళి వీరేశలింగంగారి ఆశ్రమంలో చేర్పించాడు “
“మీరు ఆయన్ను చూసారా?” ఆతృతగా అడిగింది సంయుక్త.
“లేదు . అప్పటికే ఆయన పోయారు. ఆయన శిష్యులు వుండేవారు”
“…”
“ఒకాయన వితంతు వివాహం చేసుకుంటానని వచ్చారు. నన్ను చూపించారు. మనిషి నల్లగా దృఢంగా పోతపోసిన విగ్రహంలా వున్నాడు. ముఖంమీద స్ఫోటకం మచ్చలు. మరి నేనెలా వున్నాను? ఇంకా వెంట్రుకలు మొలవని బోడిగుండు, బోసి వొళ్ళు…”అప్పటి రూపం గుర్తు తెచ్చుకుని ఆవిడ నవ్వేసింది. సంయుక్తకి కూడా చిన్న నవ్వు వచ్చి సంకోచంతో పెదాల వెనుక ఆగిపోయింది.
” నా పరిస్థితి ఏమిటి? నిలవ నీడ లేదు. ఇప్పుడు సరే, ముందు బ్రతుకేమిటి? మరో దారి లేదు. దారే వుంటే ఇలాంటి పరిస్థితి వచ్చేది కాదు. అలా మా పెళ్లి అయింది. నా వూహ తెలిసాక మొదటిసారి రంగు చీర కట్టుకుని, బొట్టు పెట్టుకున్నాను. చేతులకి గాజులు, మెడలో పసుపుతాడు. దండల మార్పిడి పెళ్లే అయినా వెలితిగా వుండకూడదని మంగళసూత్రం కట్టారు”
“మీరు చాలాసేపు మాట్లాడారు” కొంచెం బెరుగ్గా అంది సంయుక్త.
“పరవాలేదు. నాకు అనారోగ్యం ఏమీ లేదు. ఎంత జాగ్రత్తగా చూసుకున్నా పువ్వు వాడిపోకుండా వుంటుందా? మనిషీ అంతే”
“చాలా బాగా మాట్లాడుతున్నారు” అంది సంయుక్త .
“మొదట భయపడ్డావు కదూ?” ఆవిడ మిస్టిగ్గా నవ్వింది. ఆమె సిగ్గుపడిపోయింది.
“ అమ్మావాళ్ళూ నాకేదీ చెప్పరు. చిన్నదానివి, నీకెందుకంటారు”
“పెద్దదాన్నయానని నిరూపించావుగా?”
“…”
“తొందరగా చెప్పుకుందాం. ఎదురు సన్నాహం అవీ వుంటాయిగా… వూ< పెళ్లైపోయిందా, వాళ్లింటికి వెళ్లాం వీధిలోంచే మమ్మల్ని వెళ్లగొట్టేసారు. ఆయన ఇది తప్పు కాదని ఎన్నో విధాల చెప్పడానికి ప్రయత్నించారు. వాళ్లమ్మ వినలేదు. ఇంట్లో ఆడపిల్లలకి సంబంధాలు రావనీ, కుటుంబాన్ని వెలేస్తారనీ ఎన్నో చెప్పి, నన్ను వదలేసి, ఆయన్ని ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకొమ్మన్నారు” అక్కడదాకా చెప్పి, ” ఇప్పుడు నీకు అహల్య కథ చెప్తాను. నన్ను అప్పుడప్పుడు ఆవిడ పూనుతూ వుంటుంది. దీనితో ఆఖరు. నిన్ను వదిలిపెట్టేస్తాను” అందావిడ. ఆవిడ మాటల్లో అల్లరి, చిలిపితనం.
“అయ్యో!అలాంటిదేం లేదు” కంగారుగా అంది సంయుక్త. ఆవిడ తదేకంగా ఆమెని చూస్తూ వుండిపోయింది. ఎంత చక్కని పిల్ల! ఎందుకు బంధాన్ని నిలుపుకోలేకపోయాడు ఆ శేషు అన్నవాడు? తను చూడని ఆ మనిషిమీద కోపం వచ్చింది.
“అహల్యగురించి చాలా కథలున్నాయి సంయుక్తా! అందులో ఒకటి నాకు నచ్చింది. అది నీకు చెప్తాను” అంది.
అవతల తలుపు మీద ఎవరో తట్టారు.
“ఐపోయింది. ఇంకొక్క పావుగంట”అని ఈవిడ కేకేసింది. ఆ ప్రహసనానికి సంయుక్త నవ్వేసింది.
“అలా నవ్వుతూ వుండు. బెరుకుబెరుగ్గా వుండకు” అంది కాంతామణి.
ఊర్వశి ఒక అప్సరస. ఒకానొక సమయంలో ఆమెకి తను చాలా అందగత్తెనన్న గర్వం ప్రబలింది. దాన్ని అణచడానికి బ్రహ్మదేవుడు ఒక అందమైన ఆడపిల్లని- అహల్యని సృష్టించాడు. ఆమెని పెంచి పెద్దచెయ్యమని గౌతమ మహర్షికి ఇచ్చాడు. ఆయన ఆహల్యని జాగ్రత్తగా పెంచి బ్రహ్మకి తిరిగి అప్పగించాడు. ఆమె అపురూప సౌందర్యం చూసాక ఊర్వశికి గర్వభంగమైంది. ప్రతిగా నిత్య యౌవనమనే వరం అహల్యకి ఇచ్చాడు బ్రహ్మ.
అసలు సమస్య ఇప్పుడు మొదలైంది. అహల్యని సృష్టించిన పని ముగిసింది. ఇప్పుడామెని ఏం చెయ్యాలి? దేవతలంతా ఆమె సౌందర్యం చూసి మతులు పోగొట్టుకున్నారు. కానీ బ్రహ్మ ఆమెని గౌతముడికిచ్చి వివాహం చేసాడు. గౌతముడికి భార్యెందుకు? అదీ అంతందమైన యువతి? బ్రహ్మ ఇచ్చాడుగాబట్టి స్వీకరించాడు. వెంట తీసుకెళ్ళాడు. యజ్ఞయాగాదులలో ఆమెని వినియోగించుకున్నాడు. ఆమె కోరుకుంటున్నది అదేనా? ఆమె అలాగే బతకాలనుకుంటోందా? ఆ విషయం ఎవరికీ అక్కర్లేదు. ఒకరోజు ఇంద్రుడు ఆమెని వెతుకుతూ వచ్చాడు.
“నేను అహల్యను” అని సంకేతం ఇచ్చింది.
హలం అంటే నాగలి. హల్యం అంటే దున్నబడినది… భూమి. అహల్యం అంటే దున్నబడని భూమి. స్త్రీ క్షేత్రం.
ఆమె మనోగతం వ్యక్తమైంది. ఇంద్రుడు ఆమెని అభిగమించాడు. గౌతముడికి విషయం తెలిసింది. శపించాడు. శిలాసదృశంగా ఆమె వంటరి జీవితం గడుపుతుంటే ఒకనాడెప్పుడో శ్రీరాముడు ఆమెని చూసాడు. ఆమెని మన్నించాడు. తిరిగి జీవాన్ని నింపాడు.
ఈ కథంతా చెప్పింది కాంతామణి.
“నేనిలా వినలేదు. అహల్యది తప్పని చెప్పింది మా అమ్మ. ఐనా అహల్యని క్షమించగలిగిన రాముడు సీతకెందుకు అగ్నిపరీక్ష పెట్టాడు?” అడిగింది సంయుక్త.
“తార, మండోదరి, శబరి… ఇలా ఇంకో ముగ్గురు స్త్రీలు అతనివలన గౌరవాన్ని పొందినవాళ్ళు కనిపిస్తారు సంయుక్తా! సుగ్రీవుడి భార్యనీ, రాజ్యాన్నీ కాజేసిన వాలిని చంపినా అతడి కొడుక్కి యువరాజ పట్టాభిషేకం చేసాడు. తన భార్యని ఎత్తుకుపోయిన రావణుడికి భార్య మండోదరి. ఆమెని వీరమరణం పొందిన వీరుడి భార్యగానే గౌరవించాడు. ఆటవిక స్త్రీ ఐన శబరి ఎంగిలి తినడానికీ సంకోచించలేదు. ఆఖరికి కైకనికూడా క్షమించాడు. అలాంటివాడి విషయంలో అగ్నిపరీక్ష అనేది ప్రక్షిప్తమై వుంటుంది తప్ప, వాల్మీకం కాకపోవచ్చు” స్పష్టంగా, రాముడిపట్ల వున్న గౌరవంతో చెప్పింది కాంతామణి. ఏదో ముడి విడినట్టైంది. అలాగని సంయుక్తకి తల్లిపట్ల వున్న గౌరవం ఏమాత్రం తగ్గలేదు.
“సరే, మళ్ళీ నాకథలోకి వద్దాం. గుమ్మంలోపల నిలబడి ఆవిడ నన్ను తిడుతోంది… చాలా అసభ్యంగా… ఇదంతా ఇలా జరగడానికి నేనే కారణమన్నట్టుగా. గుమ్మం ఇవతల నేనున్నాను. పదిమంది పిల్లల్ని కని ఇంకా కనబోతున్న ఆవిడ పురుషస్పర్శే ఎరగని, ప్రేమా ఆదరణా అనేవాటికి నోచుకోని నన్ను… నానా దుర్భాషలూ అంటోంది. జనం మూగిపోయి తమాషా చూస్తున్నారు. తిట్టేవాళ్ళు గొంతు కలుపుతున్నారు. నాలో భయం. అతనేం చెయ్యబోతున్నాడు? నన్ను వదిలేసి నీ దారి నువ్వు చూసుకొమ్మంటాడా? ఈ జరిగిందంతా క్షణకాలపు వెలుగేనా? సరిగ్గా అప్పుడు అహల్య నన్ను ఆవహించింది. అతని చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకున్నాను. నా నిరాశ… నా భయం… కనుకొలుకుల్లో నిలిచిన కన్నీటి బొట్లు… ఇవన్నీ అతనికే భాష్యం చెప్పాయో, బిగిసిన నా పట్టు అతనికే సందేశం ఇచ్చిందో అతను అందరినీ వదులుకుని నాకు తోడుగా నిలబడ్డాడు”
“భయపడ్డారా?”
“భయం దేనికి? నీకు తోడుగా నిలబడ్డ మనిషి నువ్వు తప్పుచెయ్యలేదని భరోసా ఇచ్చాక?”
“ఇద్దరం వెనుదిరిగి వచ్చేసాం. మా పెళ్ళిపెద్ద దగ్గిరకి వెళ్తే ఆయన చెన్నపట్నంలో వుండే ఒక వకీలు దగ్గరికి వుత్తరం ఇచ్చి పంపాడు. నా భర్త ఇవన్నీ ఇలా జరుగుతాయని వూహించినట్టున్నాడు, తన పట్టాలు, కొంత డబ్బు కూడా ముందే తెచ్చుకున్నాడు. ఆయన ప్లీడరు చదివాడు. మేము వెళ్ళిన వకీలు దగ్గిర జూనియరుగా కుదురుకున్నాడు. చిన్న సంపాదన. ఎలా సర్దుకున్నామో మాకే తెలియదు. అమ్మాయ్, అమ్మానాన్నలు ప్రేమించని పిల్లల జీవితాలు చాలా దుర్భరంగా వుంటాయి. వాళ్ళ మనుగడ చాల కష్టం. మాలాంటివాళ్ళని ప్రోత్సహించే సంఘసంస్కర్తలు కొందరు తప్పితే ప్రపంచమంతా మాకు ఎదురుతిరిగిందనే అనిపించింది ఆ రోజుల్లో. ప్రసవాలప్పుడు స్నేహితులే తప్ప ఎవరూ దగ్గర లేరు. పిల్లలు పెరిగాక మన స్కూళ్ళలో చదవనివ్వలేదు. ఏటికి ఎదురీదాం. “
“…”
“నేను కోరుకున్నదేమిటి? పదిమంది పిల్లలు, పెద్దాపిన్నా ఇంటినిండా మనుషుల్తో పుచ్చపొదలాంటి ఇంటిని కలగన్నాను. కానీ నాకు లభించినదేమిటి? తనూ, నేనూ… తను బయటికి వెళ్తే రోజంతా బిక్కుబిక్కుమంటూ వంటరిగా నేను. చదువుకొమ్మని ప్రోత్సహించారు. నిరక్షరకుక్షిని… రెండేళ్ళు పట్టింది నాకు మెట్రిక్కి తయారవడానికి. .. నిజం చెప్పొద్దూ… మీకందరికీ ఆ సొగసు తెలీదులే… మనం మాట్లాడుకునే మాటలన్నీ అక్షరాల పంక్తులుగా మారిపోవడం చూస్తుంటే మనసుకి ఎంత సంతోషం వేసేదో… ఆంధ్రామెట్రిక్ర్ రాసాను. ఆ తర్వాత నేనింక ఆగలేదు. లా పట్టా చేతికి వచ్చేదాకా… ఇంతలో ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు. దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చింది. ఆంధ్రరాష్ట్రం ఏర్పడ్డాక, మేము నెమ్మదిగా కదిలి విశాఖపట్టణం వచ్చేసాం”
“చాలా విషయాలు తెలుసును మీకు” ప్రశంసగా అంది సంయుక్త.
“మాకాలంలో జరిగిన విషయాలవి నాకు ద్వితీయం జరిగాక బైటి ప్రపంచం విశాలమైనదనీ నేనొక కూపస్థ మండూకంలా బతికాననీ అనుకున్నాను చాలారోజులు. కానీ ప్రపంచమే ఒక పెద్ద కూపమనీ దాన్ని విడిచి నేనే బయటికి వచ్చాననీ అర్థమైంది”
” మీవాళ్ళెవరూ మీదగ్గిరకి రాలేదా?”
“నాకు ప్లీడరుగా కొంత పేరు వచ్చాక నా తమ్ముడనేవాడొకడు వచ్చాడు. నేనని వాడికి తెలీదు. శారదా చట్టం గురించి చెప్పానుకదా? అది వచ్చాక మరీ పసిపిల్లలకి మానేసి కాస్త ఈడేరిన పిల్లలకి అంటే వ్యక్తురాలవగానే చేసేసేవారు. మగవాడికి… ముఖ్యంగా మధ్యతరగతి బూటకపు విలువల్లో చాలీచాలని సంపాదనల్తో బతుకుతున్నవాడికి భార్యని మించిన వినోదం మరొకటి అందుబాటులో వుండదు. దాంతో తినడానికి తిండి లేకపోయినా ఏటా పిల్లలు… బాలింతతనం వదలకుండానే మళ్ళీ గర్భాలు… పీల్చి పిప్పి చేసేవారు. అలాగ పిప్పిపిప్పిలా, కళ్ళలో ప్రాణం పెట్టుకుని వున్న వాడి కూతుర్ని తీసుకుని నా దగ్గిరకి వచ్చాడు. పాతికేళ్ళుకూడా వుండవు దానికి. ఆరుగురు పిల్లలట. దాన్ని వదిలేసి భర్త మరో పెళ్ళి చేసుకుందామని చూస్తున్నాట్ట. ఎలాగేనా వాళ్ళ కాపురం నిలబెట్టమని అడిగాడు. ఆ పిల్లకి కూడా చావో రేవో భర్తతోటేగానీ వదిలేసికాదు. మనోవర్తి ఇప్పిస్తాను, నీ బతుకు నువ్వు బతకమని చెప్పాను. నేను చెప్పినది వాళ్ళకి నచ్చలేదు. మరో ప్లీడరు దగ్గిరకి వెళ్ళిపోయారు. వాడు చెప్పిన వివరాలవల్ల తెలిసింది, నాకు తమ్ముడని. అమ్మానాన్నలగురించి అడిగాను. అడగకుండా వుండలేకపోయాను-
-నీ స్వార్థం నువ్వు చూసుకుని వెళ్ళిపోయావు. మమ్మల్ని సాటివాళ్ళంతా వెలివేసారు. నాన్న వాళ్ళ కాళ్ళమీద పడి బతిమాలితే జన్మలో నీ ముఖం చూడనని ఒట్టేయించుకుని, నీకు కర్మకాండ చేసాక మళ్ళీ కలుపుకున్నారు. ఒసేవ్, నీకు యేటా తద్దినం పెడుతున్నాడులే నాన్న- అన్నాడు.
నాకు వళ్ళుమండింది. బతికున్నవాళ్ళకి పిండం పెడితే దాన్ని పిశాచాలు అందుకుని మళ్ళీ జన్మలో పిల్లలుగా పుడతాయని చెప్పు పోరా, ఆయనకి – అని వెళ్ళగొట్టాను”
సంయుక్త ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఒక విషాదం ఆమె మనసుని కమ్ముకుంది.
” నాకు ఎలాంటి సిద్ధాంతాలూ తెలీవు. నాకు తెలిసిన ప్రపంచంకూడా చాలా చిన్నది. అమ్మానాన్నలకి ఒక్కదాన్నే. చాలా గారంగా పెంచారు. అది ఒక పార్శ్వం. మా మేనత్తా, బావల దాష్టీకం రెండో పార్శ్వం. నాణానికి రెండు ముఖాల్లా వుండేవి”
“అవసరాలకోసం సిద్ధాంతాలూ, సిద్ధాంతాలకోసం అవసరాలూ పుడతాయి. వాటికి పేర్లు మనమే పెట్టుకోవాలి,. నాకు నిన్ను చూసాక చాలా ఉత్తేజం కలిగింది. నీలాగ స్పిరిట్ వున్న పిల్లల్ని ఈమధ్యకాలంలో నేను చూడలేదు. మా పెళ్ళైన కొత్తల్లో వితంతువివాహాలు జరిగేవి. అంతే. తర్వాత ఆగిపోయాయి. అన్యాయానికి బలైపోయాక అయ్యో అని వోదార్చుకోవటాలే చూసాను నా జీవితం అంతా. వరకట్నం చావులు… బలాత్కరిస్తే వాడినే పెళ్ళిచేసుకోమనటాలు … యంత్రపుమనుషుల్లా పిల్లల్ని కనికని అలిసిపోవటాలు… ఎన్నని? “
“మీరు నాకు చాలా విషయాలు చెప్పారు. నేను మీ అందరంత చదువుకోలేదు. ఇలాంటి కుటుంబంలోకి రావటం అదృష్టమనే అనుకుంటాను” “అలా ఎప్పుడూ అనుకోకు. నీ విలువ నీదే. ఇవన్నీ మనకోసం మగవాళ్ళే సృష్టించి పెట్టిన విలువలు. మనకి కష్టాలు తెచ్చిపెట్టినదీ వాళ్ళే, వాటికోసం వుద్యమాలు చేసిందీ వాళ్ళే, మళ్ళీ వాటిని నీరు కార్చినదీ వాళ్ళే. సంయుక్తా! చిన్న ప్రపంచంలో పెద్ద సమస్యని దాటుకుని వచ్చావు. నీకు పెద్దప్రపంచాన్నీ, ఇంకా పెద్ద సమస్యనీ పరిచయం చేసాను. నా గురించి నీకు ఎంతో కొంత అర్థమై వుంటుంది. నిర్మల తల్లి… కాత్యాయనితో మొదలుకుని శ్రీధర్‍దాకా నాతో అనుబంధం పెంచుకుని పెరిగిన పిల్లలు. మనకి ఒక కష్టం రాగానే అదెంత పెద్దదైనసరే, మనని సమూలంగా మార్చదు. మనం ఎంతో కొంత మిగిలే వుంటాము. ఆ మిగిలిన నువ్వు వీళ్ళని అర్థం చేసుకుని సంతోషంగా వుండు. మేమంతా నీ వెనక వున్నాం. నీ పిల్లలకి కూడా ఎలాంటి లోటూ వుండదు. చక్కగా పెంచుకోండి ” అందావిడ.
సంయుక్త తలూపింది. “ఆ విషయం కూడా అర్థమైంది ఈవేళ” అంది.
“ఈ విషయాలన్నీ ఇంత అర్జెంటుగా మాట్లాడుకునే అవసరం లేదు మామూలుగానైతే. కానీ నా వయసు దృష్టిలో వుంచుకుని దేన్నీ నేను వాయిదా వెయ్యను” అంది కాంతామణి.
ఒక్క క్షణం సంకోచించి అంది సంయుక్త, “నాకు చాలా మామూలు జీవితం… అతనికి వండి పెడుతూ, పిల్లల్ని చూసుకుంటూ అందర్లా బతకాలని వుండేది. అది ఒక తీరని కల అని అర్థమయ్యాక… చచ్చిపోవాలనుకున్నాను. శ్రీధర్ విషయంలో ఇలా స్వతంత్రించవచ్చో లేదో నాకు తెలియదు… తనందించిన చెయ్యి తిరస్కరించలేకపోయాను. తన విషయంలో మీకందరికీ ఏవేనా ఆశలు వున్నాయేమో, వాటిని నేను భంగపరిచానేమో … పెద్దమనసు చేసుకుని క్షమించండి” ఆమె గొంతు వణికింది.
(కొనసాగుతుంది)

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s